• اطلاعات ذخیره‌شده (Cached Credentials)

توکن‌های ورود که توسط سیستم‌های احراز هویت ذخیره می‌شوند، اغلب مشکلات احراز هویت ناخواسته‌ای را ایجاد می‌کنند زیرا این اطلاعات ممکن است با استانداردهای امنیتی جاری در دستگاه‌های مختلف متفاوت باشد. سیستم به طور خودکار حساب‌ها را قفل می‌کند وقتی که کاربران پس از تلاش‌های مکرر برای احراز هویت شکست می‌خورند، زیرا اطلاعات آنها با سیاست‌های امنیتی فعال مطابقت ندارد. این مشکل زمانی پیچیده‌تر می‌شود که دستگاه‌ها و شبکه‌ها پیچیده‌تر شوند.

• حساب‌های سرویس (Service Accounts)

حساب‌های سرویس که برای عملیات در سطح سیستم طراحی شده‌اند، خطرات عملیاتی منحصر به فردی دارند که احتمال قفل شدن حساب‌ها را افزایش می‌دهد. گلوگاه‌های متعدد در احراز هویت زمانی ایجاد می‌شود که سیستم‌ها پسوردهای منقضی‌شده که به صورت کد شده در سیستم وجود دارند، همراه با روش‌های نظارتی ناکافی و یکپارچگی‌های پیچیده سیستم‌ها بین پلتفرم‌های مختلف را مستقر می‌کنند. پروتکل‌های چرخش پسورد که به امنیت مربوط می‌شوند، می‌توانند سیستم‌های حیاتی را مختل کنند زیرا از انتقال امن اطلاعات در چرخش‌های خودکار پشتیبانی نمی‌کنند.

• وظایف زمان‌بندی شده (Scheduled Tasks)

اتوماسیون سازمانی به شدت به وظایف زمان‌بندی شده وابسته است، که فرآیندهای احراز هویت چالش‌برانگیزی را ایجاد می‌کنند که منجر به قفل شدن حساب‌ها می‌شود. عملیات در سطح سیستم که توسط فرآیندهای خودکار مدیریت می‌شوند، برای عملکرد به اطلاعات دقیق کاربری نیاز دارند، اما این اطلاعات ممکن است باعث شکست‌های سیستمی شود اگر غیرمعتبر یا منقضی شوند. وظایف زمان‌بندی شده که پس از ناموفق بودن توکن‌های احراز هویت اجرا می‌شوند، می‌توانند منجر به تلاش‌های مکرر ورود به سیستم شوند که سیستم‌های محافظتی را فعال می‌کنند. فرآیندهای خودکاری که برای افزایش بهره‌وری طراحی شده‌اند، به دلیل ماهیت خودکارشان، وقفه‌های جدی در سیستم ایجاد می‌کنند.

• دستگاه‌های موبایل (Mobile Devices)

حرکت مداوم سیستم‌های محاسباتی موبایل که به شبکه‌های غیرقابل اعتماد و مدیریت حساب‌های کاربری گسترده وابسته هستند، شرایطی را برای قفل شدن مکرر حساب‌ها فراهم می‌آورد. پروتکل‌های احراز هویت پشت‌صحنه میان پلتفرم‌های مختلف، به دلیل استفاده از طرح‌های احراز هویت ناسازگار، باعث ناکارآمدی طرح‌ها می‌شوند و تلاش‌های خودکار برای ورود به سیستم منجر به قطع خدمات امنیتی می‌شود. حساب‌های متعدد ایمیل و برنامه‌ها، همراه با محیط شبکه قابل حمل میان شبکه‌های سلولی و Wi-Fi، موانع اضافی در مدیریت احراز هویت ایجاد می‌کنند.

• نشست‌های سرویس ترمینال (Terminal Service Sessions)

روش‌های دسترسی از راه دور شرایط خاصی را ایجاد می‌کنند که به چندین کاربر اجازه می‌دهد به طور همزمان وارد سیستم شوند، و بنابراین ساختارهای معمول احراز هویت پسورد را تحت فشار قرار می‌دهند. مشکلات امنیتی از نشست‌های قطع شده به وجود می‌آید، که توکن‌های احراز هویت را که با تدابیر امنیتی فعلی مخالف هستند نگه می‌دارند، و از تأخیر شبکه که منجر به تلاش‌های متعدد برای احراز هویت می‌شود و عملکردهای قفل حفاظتی را فعال می‌کند. سیستم‌های دسکتاپ نمی‌توانند پروتکل‌های احراز هویت معاصر را به طور مؤثر پردازش کنند، که باعث پیچیده‌تر شدن سیستم احراز هویت می‌شود.

• اشتباهات کاربری (User Errors)

کاربران به سادگی، بیشترین مشکلات قفل شدن حساب‌ها را از طریق خطای انسانی ایجاد می‌کنند. کاربران با مشکلات احراز هویت روبرو می‌شوند زیرا اشتباهات رایجی مانند وارد کردن نادرست پسورد یا اشتباهات تایپی تحت فشار، یا فراموشی پسوردهای به روز شده را مرتکب می‌شوند. ورود مکرر اطلاعات نادرست به دلیل حافظه عضلانی اطلاعات قدیمی و الزامات سخت پسورد، منجر به افزایش اشتباهات احراز هویت می‌شود. کاربران که باید ترکیب‌های پیچیده پسورد را برای چندین پلتفرم حفظ کنند، با شرایطی روبرو هستند که احتمال نقض ناخواسته امنیت سیستمشان را افزایش می‌دهد.

• مشکلات سیاست‌های رمز عبور (Password Policy Issues)

اقدامات سختگیرانه امنیتی رمز عبور که برای محافظت از سیستم ایجاد شده‌اند، چالش‌هایی برای کاربران در احراز هویت حساب‌هایشان ایجاد می‌کنند و همچنین احتمال قفل شدن حساب‌ها را افزایش می‌دهند. سیاست‌های فعال و سختگیرانه رمز عبور که شامل قوانین پیچیده و الزامات تغییر مداوم هستند، به عنوان یک مشکل امنیتی عمل می‌کنند که از مزایای امنیتی آن‌ها بیشتر است. ناهماهنگی‌های سیاستی بین پلتفرم‌های مختلف سیستم، مشکلاتی را ایجاد می‌کند زمانی که کاربران سعی می‌کنند به‌صورت یکپارچه از شبکه‌ها دسترسی داشته باشند. سیستم‌های ضعیف بازنشانی رمز عبور عملیات امنیتی را به مشکلات بزرگ تبدیل می‌کنند به جای این که یک فرآیند ساده برای نگهداری رمز عبور باشد.

• پیکربندی اشتباه سیاست‌ها (Misconfigured Policies)

چندین سیاست امنیتی که به طور اشتباه پیکربندی شده‌اند، منجر به مشکلات احراز هویت می‌شوند که توسط قوانین امنیتی ناسازگار و بیش از حد پیچیده‌ای ایجاد می‌شود که در سیستم‌های مختلف گسترش یافته‌اند. عدم تطابق سیاست‌های امنیتی منجر به قفل شدن حساب‌های ناخواسته می‌شود که اختلالات عمده‌ای در دسترسی کاربر و بهره‌وری کار سازمانی ایجاد می‌کند. چالش حفظ تنظیمات امنیتی یکسان، مشکل بزرگی برای سازمان‌هایی است که در محیط‌های فناوری اطلاعات توزیع شده با بخش‌های مختلف فعالیت می‌کنند.

• حملات Brute-Force (Brute-Force Attacks)

سیستم‌های احراز هویت گاهی اوقات می‌توانند از طریق حملات brute-force تحت فشار قرار گیرند، زیرا مهاجمان تلاش می‌کنند تا اطلاعات شناسایی را با استفاده از آزمون و خطا به صورت مقیاس وسیع بشکنند. مهاجمان از تاکتیک‌های مخرب برای فعال کردن قفل‌های امنیتی استفاده می‌کنند که منجر به اختلالات بزرگ در خدمات می‌شود و مشکلات عظیمی برای تیم‌های امنیتی IT ایجاد می‌کند. مهاجمان منابع فناوری پیشرفته را همراه با سیستم‌های توزیع‌شده به کار می‌گیرند تا حملات brute-force پیچیده را اجرا کنند.